दोघेही प्रवासाला सुरुवात करून जेमतेम साधारण 3km झाले असतील. तेवढ्यात अबोला चिरत, " अर्रे बेटा.. इतनी दूर बाईक से सफ़र करनेवाले हो, और saftey के लिए आपने हेलमेट भी नही पहना है.. बेटा, जरा खयाल किया करो जान का.. इन्सानों की जान इतनी सस्ती नहीं होती..!! " - ती व्यक्ती करनला वडिलकीच्या नात्याने समजावत बोलते. त्या व्यक्तीच्या बोलण्याने करन अचानक गडबडीत जोरात ब्रेक मारत बाईक थांबवतो. त्या व्यक्तीला वाटतं की आपल्या बोलण्याचा करनला कदाचित राग आला असावा. तरीपण एकदा खात्री करून घेण्यासाठी तो करनला विचारतो - " क्या हुआ बेटा.?? मेरी बातों का बुरा लगा क्या.?? " " नहीं अंकल, मेरा हेलमेट उधर ढाबेपर ही रह गया है। उसपर मेरा action camera भी लगा हुआ है। अगर जल्दी रिटर्न नहीं गए तो कोई भी चोरी कर लेगा हेलमेट.. आप से बाते करते समय में हेलमेट लेना ही भूल गया था। अभी आप ही की वजह से याद आया। " - करन चिंतेच्या सुरात बोलतो. ते दोघेही साधारण 3km अंतर दूर ढाब्यापासून आले होते. करन थोड्या स्पीडमध्ये बाईक ढाब्याच्या दिशेने आणतो.. काही मिनिटांतंच ते दोघेही ढाब्यावर पोहचतात.. बाईक तशीच बाहेर लावुन तो धावतंच जिथे तो जेवायला बसला
होता त्या दिशेने जातो. समोर खुर्चीवर हेलमेट कॅमेऱ्यासोबत असलेला बघून त्याच्या जीवात जीव येतो..
तडक हेलमेट हातात घेवून कॅमेऱ्यावर एक प्रेमाने किस करतो, आणि पुन्हा बाईकजवळ येतो.. इथे तोपर्यंत ती व्यक्ती imo ॲपवर त्यांच्या मुलीशी व्हिडिओ कॉलवर बोलत असते. रोजच्या प्रवासाबद्दल, एकमेकांच्या तब्बेतीची हालहवाल घेण्यासाठी, तसेच इथल्या लोकांबद्दल सांगण्यासाठी ही व्यक्ती रोज मुलीशी व्हिडिओ कॉलवर बोलत असे. त्यामुळे पाकिस्तानात राहूनही त्यांच्या मुलीला घरबसल्या भारत दर्शन घडत होतं..!!
करनला येताना पाहून ती व्यक्ती " अच्छा बेटा, बाद में बात करता हुं..वो लड़का आ गया.. तो हम यहां से अभी निकल रहे है। आगे जहां पर भी नाश्ते पानी के लिए रुकेंगे, तब तुम्हें कॉल करूंगा.. तो रखता हुं.. अल्लाह हाफिज.." - असं बोलून तो कॉल कट करतो.. " आन्टी से बात कर रहे थे क्या अंकल.?? " - करन हेलमेट घालतंच डोळा मारत त्या व्यक्तीला बोलतो. " अरे बेटा..इस बूढ़ा पे में थोड़ी ना ये सब हरकते की जाती है.. में तो अपनी बेटी "गुलसत" से व्हिडिओ कॉलिंग पर बात कर रहा था.." - ती व्यक्ती कारनचा झालेला गैरसमज दूर करत बोलते. " माफ करना अंकल, में ऐसे ही थोड़ी मज़ाक मस्ती करते रहता हुं..तो मेरी बाते दिल पर मत लगाना.." - करन आपल्या मस्तीखोर स्वभावाबद्दल थोडी माहिती देत बोलतो. " ऐसी कोई बात नहीं है बेटा.. में समझ गया था आप मज़ाक कर रहे हो.. और सफर में थोड़ा बहुत तो मजाकिया मौहोल रहना ही चाहिए.. ऐसे ही तो सफर यादगार बन जाते है। " - ती व्यक्ती करनला आपल्यालाही मस्करी स्वभाव आवडतो हे सांगण्याचा प्रयत्न करत बोलतो..
दोघांचं बोलणं रंगात आलं होतं.. बाईकनेही आता थोडी स्पीड पकडली होती..पण, आपल्यासोबत एक वडीलधारी व्यक्ती बसली आहे, ह्याचं भान ठेवत करन बाईक जास्त स्पीडमध्ये चालवत नाही.. साधारण 40km अंतर पार करून झालं असेल तेवढ्यात त्यांना वाटेवर रस्त्याच्या अगदी कडेला एक छोटीशी चायची टपरी दिसते. टपरीच्याच शेजारी नाश्ता करण्यासाठी बसायला तीन-चार लाकडी बाकडेही ठेवले होते.. करन बाईक टपरीजवळ थांबवतो. ते दोघेही बाईकवरून उतरतात.. करन आधी हेलमेट काढून व्यवस्थित त्या बाकड्यावर आणून ठेवतो आणि मग बाहेर येवून जवळच पाण्याचा छोटासा ड्रम ठेवलेला होता, त्यात हाथ घालून अर्धवट जलसमाधी घेतलेल्या मगाला बाहेर काढून तोंडावर सपासप पाण्याचे चपकारे मारतो.. ती व्यक्तीसुद्धा करनचं झाल्यावर पाणी तोंडावर मारून थोडी आलेली मरगळ दूर करते.. " क्या अंकल.., यहां तक का सफर कैसा लगा.?? मजा आ रहा है के नहीं.?? " - करन त्या अंकलला आलेली मरगळ दूर सारण्याच्या उद्देशाने विचारतो. " हा.. हा..बहुत मजा आ रहा है..!! सफर की शुरुवात तो बहुत अच्छे से हुई है बेटा.." - ती व्यक्ती आवाजात उत्साह आणत बोलते. करन त्यादरम्यान नाश्ता आणि गरमागरम चहाची ऑर्डर देतो.. ते दोघेही मग बाकड्यावर येवून ह्या छोटेखानी टपरीच्या प्रसन्न वातावरणाचा आनंद घेतात..!!
आनंदात भंग पाडत टपरीवरची काकू गरमागरम वाफाळता चहा आणि सोबत दोन मेदू वडाच्या प्लेट्स त्या दोघांच्या पुढ्यात आणून ठेवते. "अंकल, ये चीज कभी खाई है क्या आपने.?? - करन त्या अंकलला आपल्या भारतीय पदार्थांबद्दल किती ठावूक आहे हे जाणून घेण्याच्या ओढीने विचारतो. " इसे मेदू वडा कहते है ना.? कभी खाया तो नहीं है, पर हा.. यूट्यूब पर विडियोज बहुत देखे है में ने इस चीज के। और हिंदुस्तान आने से पहले में और मेरी दोनो बेटियों ने, आप के देश की बहुत सारी विडियोज देखी है जानकारी के लिए। ताकि यहां आने के बाद ज्यादा परेशानी ना हो समझने में।" - तो अंकल एका लयीत सर्व बोलून जातो. करनला मात्र आनंदाचा एक सुखद धक्काच भेटतो त्यांच्या उत्तराने. ह्या माणसाने खूपच जय्यत तय्यारी केली आहे भारतात येण्याआधी, हे त्याला आता चांगलंच कळून आलं होतं. "आपको इतना सब पता होगा ये नहीं मालूम था मुझे। पर जब से आप मिले हो तब से में आप की एक चीज नोटिस कर रहा हुं के, आपको कुछ ज्यादा ही लगाव या मोहब्बत है हमारे हिंदुस्तान से। और ये मोहब्बत आपकी बातों से और आपकी चमकीले आंखों में से, साफ साफ दिखाई दे रही है.." - करन मेदु वड्याचा एक तुकडा तोडत बोलतो. करनच्या अश्या अनपेक्षित बोलण्याने तो अंकल मदू वड्याचा अर्धा राहिलेला घास तसाच गिळत, पटकन पाण्याचा एक घोट घेतो. करनकडे अचंबित झालेल्या नजरेने बघत तो बोलतो, - " बहुत बारीक नज़र रखते हो आप बेटा इन्सानों पर.. मानना पड़ेगा.. आप ने जो बात कही है वो सच है। आप के हिंदुस्तान से जो भी मेरा लगाव है, वो आज से नहीं है, बल्कि आज से करीब 35 साल पहले से ही है..!! और वो भी ऐसा वैसा लगाव नहीं, दिल से दिल का लगाव रहा है बेटा.." - तो अंकल डोळा मारत बोलतो. करनला त्यांचं बोलणं नीटसं कळत नाही. तो थोडा गोंधळलेला भाव चेहऱ्यावर आणत त्या अंकलकडे एकटक बघतो. करनला गोंधळलेला पाहून तो अंकल बोलतो - " बेटा, पहले नाश्ता कर लेते है, फिर आप के दिमाग में जो कोहराम मचा है वो सब सफर में आहिस्ता आहिस्ता दूर करते जाऊंगा। में थोड़ा मेरी बेटी को वीडियो कॉल कर लेता हु तब तक। उसे बोलता था में ने के, आगे नाश्ते के लिए रुकेंगे तो तुम से बात करूंगा। वो इंतज़ार कर रही होगी। "जी जरूर.. करलो बेटी से बात। तब तक में बिल भर के आता हुं.. " - करन बाकड्यावरून उठत अंकलला बोलतो. तो अंकल होकारार्थी मान हलवत त्याच्या मुलीला imo वर व्हिडिओ कॉल लावतो. त्यांची मुलगी कॉल उचलते.
तो : " अस्सलामवालेकुम गुलसत बेटा, सब खैरत ना.?? "
गुलसत : " वालेकुमअस्सलाम अब्बु.. यहां सब खैरत में है। आप अपनी सुनाओ.. कैसे चल रहा है हिंदुस्तान का सफरनामा..
(ती मिश्कीलपणे हसत बोलते..)
तो : यहां का सफर तो बड़े अच्छे से चल रहा है। मेरे साथ जो लड़का है करन उसके बिना तो मुमकिन नहीं था इतना आसानी से ये सफरनामा होना। पर अल्लाह का शूकर है, के ये बंदा फरिश्ता बनकर मेरे सफर को पूरा करने को आया है।
(तो वर बघत वरच्याचे आभार मानत भावूक स्वरात बोलतो..)
ह्याचं बोलणं चालूच असतं तेवढ्यात करन बिल भरून त्या अंकलकडे येत बोलतो - " चलो अंकल.. निकलते है अब। रात होने से पहले हमे एक अच्छीसी होटल देखकर रूम भी लेना है। करन त्या अंकलच्या मोबाईल स्क्रीनवर व्हिडिओ कॉल दरम्यान फ्रेममध्ये येतो आणि त्याचवेळी गुलसत पहिल्यांदा करनला बघते..!! करनची ही नजर सहजच मोबाईलवर पडते आणि दोघांची ही नजर एकमेकांना भिडते. काही क्षण दोघेही एकमेकांच्या नजरेत, एकमेकांना कैद करून घेतात..!! गुलसत दिसायला नाकी-डोळी छान होती.. काळेभोर डोळे.., चेहऱ्यावर लहानमुलांगत निरागसपणा.. गोल नाजुकसा चेहरा .. तसा कारनही दिसायला बराच होता. थोडीशी शिवाजी महाराजांगत दाढीची ठेवण त्याच्या जरा लांबट निमुळत्या चेहऱ्यावर शोभून दिसत होती.. मध्यम आकाराचे निरागस डोळे.. आणि चेहऱ्यावर सतत असणारं हास्य ह्यामुळे करन चार चौघात सहज उठून दिसत असे.. दोघांच्या नजरेची कैद काही क्षण अशीच चालू असताना, जेलरने शिट्टी मारावी तसं तो अंकल मध्येच बोलतो - " चलो बेटा, अब रखता हुं.. अब होटल में पहुंचने के ही बाद तुम्हें कॉल करता हुं। तब तक तुम खाना खा लेना। अल्लाह हाफिज।
त्या अंकलच्या अश्या बोलण्याने ते दोघंही भानावर येतात, आणि करन मग आपली नजर चोरत, हेल्मेट बाकड्यावरून उचलत, बाहेर बाईकजवळ येवून उभा राहतो.
गुलसत : अच्छा ठीक है अब्बू.. दवाई टाईम पर खा लेना और संभलकर जाना। अल्लाह हाफिज..
असं बोलून ती कॉल कट करते.. आणि मग तो अंकल बाहेर जिथे करन आधीच येवून त्याची वाट बघत उभा असतो, तिथे येतो..
मग ते दोघेही आजचा थकवा घालवण्यासाठी, त्यांचा मोर्चा थेट हॉटेलच्या दिशेने वळवतात..!!
क्रमशः
लेखक : सतीश रमेश कांबळे.
