गुलसत - भाग ४

 तेवढ्यात दोघांची एकमेकांत हरवलेल्या नजरेला भानावर आणत अंकल गुलसतला प्रेमाने बोलतात,

अंकल : " बेटा गुलसत.. शायद अब राहत मिल गई होगी तुम्हें, मुझे ऐसे सही सलामत देखकर..!! तो अब बेटा, ज्यादा सोचो मत और खाना खाकर सो जाओ.. में अब सीधे कल सुबह में ही कॉल करूंगा.."

आणि एवढं बोलून अंकल व्हिडिओ कॉल कट करणारच होते की, तेवढ्यात करन हिरोगत एन्ट्री मारत मध्येच त्यांना थांबवत बोलतो ..,

" आप टेंशन मत लो.. आप के अब्बू अब मेरे साथ सही सलामत है.. उनको कुछ होने नहीं दूंगा में..!! "

त्याची ही स्टाईल थोडी फिल्मी किंवा नोटंकीवाली जरी वाटत असली तरी, त्याच्या बोलण्यात आता आपुलकी जाणवत होती गुलसतबद्दल..आणि हे गुलसत सोबतच तिच्या वडिलांनाही जाणवलं होतं.. त्यामुळे वेळेचं भान ठेवून गुलसत फक्तं " जी शुक्रियाँ.. " बोलून कॉल कट करते.. त्यासरशी करन गुलसतच्या तंद्रीतून बाहेर येतो आणि अंकलकडे थोड्या शरमेनेच बघत, बैचेन होऊन उभा राहतो.. त्यालाही एव्हाना कळून चुकलं होतं की, आपण असं ह्या बाप-लेकीच्या मध्ये बोलायला नको होतं.. त्याच्या स्वतःच्याच असं वागण्यामुळे आता अपराधी भावना त्याच्या मनामधे येऊ लागली होती...आणि ह्यातच तो मग मान खाली झुकवून अंकलची माफी मागायला लागतो..पण, ते त्याला अर्ध्यातच थांबवत माफी मागण्यापासून अडवतात..

" अरे करन बेटा.., आप बेफ़ुझूल ही माफी के चक्कर में पड़ रहे हो..आप ने कुछ भी गलत नहीं किया है, और ना मैं नाराज़ हूँ.. असल में, मैं तो आप के जिम्मेदारी भरे इस अंदाज़ से और अल्फ़ाज़ से इससे पहले वाक़िफ नहीं था.. तो कुछ देर के लिए मैं होश ही खो बैठा था के, इक अंजान लड़का.., इक पाकिस्तान से आएं हुए बूढ़े आदमी की, कितने अपनेपन से जिम्मेदारी उठा रहा है.."

अंकल करनचं कौतुक करण्यात पुढे काही वेळ दंग होऊन जातात.. शेवटी तोच त्यांना थांबवत खुर्चीवर नेवून बसवतो आणि स्वतःही त्यांच्या समोरच्याच खुर्चीवर जाऊन बसतो.. दोघांच्या मधोमध हॉटेलचा टेबल होता.. इतक्यातच अंकलने दिलेली ऑर्डर वेटर घेऊन येतो. पण, त्या ऑर्डर केलेल्या थाळीवर करनची नजर खिळून राहते.. त्याला थाळीतलं जेवण बघून काय बोलावं हे काहीच सुचत नव्हतं. त्याच्या मनाची झालेली ही चलबिचल अंकल बरोबर ओळखतात. त्यासाठी त्याची ही झालेली अवस्था दूर करण्यासाठी ते बोलतात..,

" अरे करन बेटा..ज्यादा न सोचो.. तुम जो देख रहे हो ऐसे ही दिया हुआ खाने का ऑर्डर नहीं है.. में ने कहा था ना आप से के, आप के हिंदुस्तान से मेरा 35 साल पुराना रिश्ता है.. और इसी वज़ह से आज जो में ने खाना ऑर्डर किया है, वो भी इसी मिट्टी से जुड़ा हुआ है..!! जैसे राइस प्लेट और ये खास झुणका भाकर..!! क्योंकि बेटा, मेरा वास्ता भी आप के महाराष्ट्र से है..!! जिसकी कहानी के पन्ने में इस सफ़र के दौरान धीरे धीरे खोलते जाऊंगा.. जिस से पन्ने बिना फटे अपनी कहानी अपने आप ही तुम्हारे सामने उजागर करते जाए.. तो अब बिस्मिल्लाह करे..?? "

करनला तर काही समजलंच नाही. बिस्मिल्लाह करे म्हणजे नक्की काय करायचं ह्यामधेच तो पुरता गोंधळून गेला होता. त्याचा झालेला गोंधळ दूर करण्याच्या हेतूने अंकल त्याला बोलतात..,

" करन बेटा.. हमारे मज़हब में बिस्मिल्लाह हर नेक काम करने से पहले बोला जाता है.. जैसे आप में बोला जाता है श्री गणेशा करो..!! "

आता मात्र करन अंकलच्या हा वाक्याने करंट लागल्यागत तसाच तडक खुर्चीवरून उठतो आणि अंकलकडे बघत विचारतो..,

" अंकल.. आप को इतना सब पता है.. ये मेरे लिए अब हज़म करना सच में मुश्किल होते जा रहा है.. आप मुस्लिम हो, ऊपर से पाकिस्तानी हो और फिर भी आप को श्री गणेशावाली बात पता है..!! ये जरा मेरे दिमाग के अंदर गड़बड़ कर रहा है.. प्लीज.. आप भले ही अभी आपकी 35 साल पहले की पूरी स्टोरी मत बताओ..पर, कम से कम उस स्टोरी का कुछ किस्सा तो बता ही सकते हो ना..?? जिससे मुझे ये सब पचाने आसानी हों.."

करनचं बोलणं ऐकून मात्र अंकलला हसू आवरलं नाही.. बेचारा त्याचा चेहरा एखाद्या लहानमूलागत झाला होता.. त्यामुळे त्याची ही प्रामाणिक आणि सच्ची भावना समजून घेऊन अंकल त्याला, त्या कहाणीची एक छोटीसी खिडकी त्याच्यासमोर उघडायचं ठरवतो. 

" बेटा.. में जरूर बताऊंगा तुम्हें.. पर खाना खाने के बाद जब हम रूम के जाएंगे, तभी.. क्योंकि बेटा खाना खाते समय बाते करना अच्छा नहीं होता है..और आप भी खाते समय बात किया ना करो.."

अंकल छोटासा का होईना पण किस्सा तरी निदान सांगायला तयार झालेत.. ह्या विचारानेच करन भलताच खुश होतो.. आणि अंकलकडे चेहऱ्यावर आनंदाची लकेर उमटवत, एखाद्या ऊत्साही लहामुलावाणी बघायला लागतो. पण, जेवून झाल्यावर सांगण्याचं बोलल्यामुळे तो त्यांच्या शब्दांचा मान ठेवत काहीही नं बोलता, स्वतःचा उत्साह कंट्रोल करत फक्तं नजरेने होकारार्थी मान हलवतो आणि पुढ्यात ठेवलेलं जेवण निपूठपणे जेवायला सुरुवात करतो..

दोघांचं जेवण आता आवरत आलं होतं.. थंडी जस जशी रात्रं पुढे सरकत होती.., तस तशी जरा जास्तच अंगाला झोंबत होती.. काहीवेळातच दोघांचंही जेवण झालं आणि करन बिल भरायला जाणार त्याआधीच, हाथ धुवायच्या बहाण्याने अंकल जाऊन बिल भरून येतात. अंकलने बिल भरलेलं करनला आवडलं नाही. तो नाराजीच्या स्वरातच अंकलला बोलतो..,

" क्या अंकल आप भी.. बिल क्यों भरा आप ने..?? आप हमारे देश के मेहमान हो.. आप का ख़्याल रखने की ज़िम्मेदारी में ने ली है.. और में ने आप की बेटी को भी वैसे बोल दिया था. तो फिर क्यों आप ने बिल भरा..?? "

करनच्या एवढ्या लांबलचक नाराजीने भरलेल्या पण, तेवढ्याच आपुलकीची किनार असलेल्या शब्दांच्या सुखद माऱ्याने, स्वतःला सावरत अंकल बोलतात,

" करन बेटा.. अगर आप की जगह मेरा बेटा होता, तो क्या में उसका पैसों का नुकसान होने देता..?? तो वहीं सोचकर में ने इक बाप के नाते, सिर्फ खाने का बिल ही तो चुकाया है.. उसमें कौनसी बड़ी बात हो गई बेटा.."

करन अंकलचं बोलणं ऐकून खूप इमोशनल होतो. त्याच्या डोळ्यांत नकळत पाणी साचायला लागतं.. काही सेकंद तसाच स्तब्ध उभा रहात तो अचानक अंकलला येऊन घट्ट मिठी मारतो..!! ह्यावर अंकलला ही भरून येतं.. दोघेही मग बाप लेकाच्या नात्याने एकमेकांना काही वेळ तसंच मिठीत कवटाळून पुन्हा स्वतःला भानावर आणतात.. काही आजूबाजूचे जेवणासाठी बसलेली मंडळी त्या दोघांकडे आपुलकीने बघतात.. काहींना तर भरून येतं तो नात्याने घट्ट विणलेला नजारा डोळ्यांदेखत बघत.. कारण, आताच्या घडीला इथे मुलाला बापाकडे साधं ढुंकूनही बघण्याचा वेळ नसतो. पण, इथे तर हे दोघे बाप लेक असे एकमेकांना मायेच्या घट्ट मिठीत कैद करतायेत, हे बघून बऱ्याच लोकांच्या चेहऱ्यावर आपसुकच आनंदाची हलकीशी लकेर उमटते..   

करन जरा जास्तच इमोशनल झाला आहे हे बघून अंकल भारी झालेलं वातावरण, थोडं हलकं करण्यासाठी मुद्दामहून त्याची मस्करी करत बोलतात,

" करन बेटा.. पर हर बार नहीं भरूंगा हा में पैसे.. अब ये भला अच्छा नहीं लगता ना.. के बेटा साथ होकर भी बाप हर बार पैसे भरे.."

असं बोलून अंकल हसायला लागतो.. करनही अंकलच्या बोलण्याने थोडा नॉर्मल होत हलकासा हसत बोलतो,

" ठीक हैं अंकल.. जैसा आप को सही लगे.. पर क्या में आप को अब से 'अब्बू' कह कर बोल सकता हूं..?? क्योंकि आप ने जिस तरह मुझे बेटा मानकर भलेही इक बिल भरा हो, पर इतनीसी बात भी मेरे लिए बहुत मायने रखती है.. और जिस कदर आपने ने मुझे बाप के नाते गले से लगाया, उसके बाद तो अब आप को अंकल बोलना मेरे लिए किसी गाली बराबर ही होगा.. मेरी जबान आप को अंकल बुलाने की इजाज़त अब से नहीं दे पाएगी..!! "

एवढं सारं बोलून करनच्या डोळ्यांत पुन्हा पाणी येतं.. करन सारखा बिनधास्त, स्वतःच्या दुनियेत हरवलेला आनंदी मुलगा, असा इमोशनल असेल असं अंकलला अजिबात वाटलं नव्हतं.. करनच्या एवढ्या मायेने भरलेल्या प्रेमामुळे अंकलकडे त्याला नकार देण्याचं काही कारणच नव्हतं.. त्यामुळे त्यांनीही जराही वेळ नं दडवता, करनच्या डोक्यावरून मायेने हाथ फिरवत आनंदाने होकारार्थी मान हलवतात .. आणि अशाप्रकारे त्या दोघांच्यात, बाप लेकाची एक नव्या नात्याची मायेची वीण घट्ट विणली जाते..!!

हा इमोशनल फॅमिली ड्रामा थोडा वेळ असाच चालू राहिला होता. आजुबाजूची मंडळीही आता जेवून आपआपल्या दिशेने निघून गेली होती.. आसपास त्या दोघांव्यतिरिक्त आता फक्त हॉटेलचा स्टाफ होता आणि सोबतीला ही मायेच्या थंडीने भरलेली रात्रं..!! त्यामुळे ते दोघेही रूमवर जायला निघतात.. करनच्या डोक्यात जाताना पुन्हा अब्बू जो किस्सा सांगणार आहेत, त्याच्या नुसत्या विचारानेच उत्साह पूर्ण चेहऱ्यावरून वाहायला लागतो.. अब्बूला करनची रूमवर जाण्याची घाई ही दिसून येते.. करनचे बोलके डोळे जरी आता त्याने ठरवलं तरी काहीच लपवू शकत नव्हते..!!

पण, अब्बू काही केल्या इतक्यात सांगण्याच्या मूडमध्ये नव्हते.. ते रूमवर आल्यावर आधी सकाळपासून घातलेले कपडे आधी बदलतात. त्याचा सफेद पठाणी टाईप कुडता आणि त्याखाली पायजमा, दरवाज्याचा मागे असलेल्या हँगरला व्यवस्थित अडकवून ठेवतात आणि मग अंगावर असलेल्या सफेद कलरच्या बनियानमध्ये खाली कमरेवर निळ्या पांढऱ्या पॅटर्नची लुंगी चढवून थेट बेडवर जाऊन मांडी घालून बसतात.. करनला आता राहवत नव्हतं.. त्याला कधी एकदाचं किस्सा ऐकायला मिळेल असं झालं होतं.. शेवटी नं रहावुन तो बोलतो,

" क्या हुआ अब्बू..?? लगता है किस्सा सुनाने का कोई मूड नहीं हो रहा है आप का.."

थोडा टोमणा मारत अब्बूला किस्स्याबद्दल आठवण करून देतो..

" अरे ऐसा नहीं है बेटा.. किस्सा सुनाने के लिए तो में यह आकर बैठा हु.. तो तुम्हे यही फ़िलहाल जानना है ना के, मैं ने जो आप लोगों में " श्री गणेशा करो " याने हमारे में बिस्मिल्लाह करो, ये कैसे पता..?? "

अब्बूच्या सर्वकाही लक्ष्यात आहे हे बघून करन एखाद्या लहानमुलागत आनंदाने त्यांच्या पुढ्यात जाऊन बसतो आणि उत्साहात बोलतो,

" हां अब्बू.. यहीं सुनना है अभी के लिए तो.. वरना मेरी रात इसी सोच में चली जाएगी के आप को कैसे इतना पता है.."

तर अब्बू आता जास्त फुटेज नं खाता किस्स्याला सुरुवात करायला जातात आणि इथे करन कानांत प्राण आणून पूर्ण लक्ष्य अब्बूकडे एकटवून त्यांच्या पुढ्यात मांडी घालून बसलेला असतो..

काही सेकंद तशीच शांततेत जातात आणि मग अब्बू एक लांब श्वास घेऊन मूळ किस्स्याला सुरुवात करू लागतात..!!

क्रमशः

लेखक : सतीश रमेश कांबळे.