जेमतेम तासाभरात त्यांना एक राहण्यायोग्य हॉटेल सापडतं.. टपरीवरून निघतानाच संध्याकाळ होवून गेली होती.. सूर्य जवळपास मावळण्यातंच जमा होता.. त्यामुळे हॉटेलपर्यंत पोहचता पोहचता काळाकुट्ट अंधार झाला होता.. वेळ रात्रीची होती आणि हॉटेलचं नाव होतं "प्रभात.." काय उलटा योगायोग होता हा..!! त्या अंकलंने आणि करनने पटापट आपआपलं सामान घेतलं, व ते आत बुकिंग काउंटरजवळ आले. करनने त्याच्या नावाने रूम बुक केली आणि आधार कार्डची झेरॉक्स देवून ते दोघे चावी घेवून रूमवर आले. त्यांची रूम ही पहिल्या माळ्यावर होती आणि हॉटेलही एक मजलीच होतं.. जास्तं लवाजमा नव्हता ह्या हॉटेलचा.. राहण्याची सोय मात्र उत्तम होती. तळ मजला आणि पहिल्या मजल्यावर राहण्यासाठी रूम्स होते... खाली हॉटेलच्या पटांगणात जेवण्यासाठी जागा बनवली होती.. आत रूममध्ये टॉयलेट आणि बाथरूमसुद्धा व्यवस्थित साफ केलेले होते.. थंडीचे दिवस होते त्यासाठीसुद्धा आत बाथरूममध्ये गिझरची व्यवस्था केलेली होती.. रूमचं वातावरण बघायला गेलं तर जवळजवळ घरच्या सारखंच होतं... करनने त्याची बॅग रूममध्येच असलेल्या कपाटात ठेवून दिली.. तो अंकल मात्र रूममध्ये आल्याबरोबरच टॉयलेटला गेला होता.. करन तोपर्यंत हाथ-पाय धुवून फ्रेश होतो, आणि बॅगेतून त्याचा लॅपटॉप काढून action camera मध्ये, सकाळपासून जे-जे शूट केलेलं होतं, ते सर्व व्हिडिओज लॅपटॉपमध्ये ट्रान्स्फर करायला लागतो.. यादरम्यान तो अंकल पण फ्रेश होवून बाहेर येतो.. करनच्या लॅपटॉपकडे नजर टाकत तो बोलतो - " ये क्या कर रहे हो बेटा.?? कोई ऑफिस का काम तो नहीं कर रहे हो ना.?? इतना सफर करने बावजूद भी आपको थकान हुई नहीं क्या.??" तो एकापाठोपाठ एक प्रश्नांची सरबत्ती करनवर करतो.. " आज जो विडियोज शूट हुए है, वही सब में लॅपटॉप में डाल रहा हूं.." - करन लॅपटॉपमध्ये नजर घालूनंच त्या अंकलला बोलतो. "अच्छा ठीक है" बोलून तो बॅगेतून कुराण काढून, जमिनीवर एक नक्षीकाम केलेला चौकोनी सुंदर असा कपडा अंथरतो.. साधारण एका माणसाला बसता येईल एवढ्या लांबी रुंदीचा तो कपडा होता.. कपडा व्यवस्थित अंथरूण, त्यावर एक स्टँडगत काहीतरी ठेवून, त्यावर कुराण ठेवून, तो कुराणचं पठण करायला लागतो.. करन फक्त एक तिरपी नजर त्या अंकलकडे टाकून, पुन्हा आपल्या कामात व्यस्त होतो.. करनचं काम आता जेमतेम झाल्यातंच जमा होतं, आणि त्या अंकलचंही कुराण पठण झालं होतं.. तो कुराण वाचून झाल्यावर आपल्या डोळ्यांना लावून, ओठाने हलकेच स्पर्शकरून, पुन्हा व्यवस्थित बॅगेत ठेवून देतो.. करन त्या अंकलला कुतूहलाने बघत असतो.. मनातल्या मनात आपण भगवत गीतेचं पाठ केव्हा केलं होतं बरं..?? हे तो आठवू लागतो.. त्याचवेळेस तो अंकल करनच्या पाठीवर हलकीच थाप मारत , " करन बेटा, आपकी ये बार-बार खयालों में खोने की आदत बदलकर, हक़ीक़त में जीने की आदत डाल लो.. वरना खयालों के चक्कर में जिन्दगी जीना भूल जाओगे.." करन अंकलच्या बोलण्याने विचारांच्या दूनियेतून बाहेर येतो..आणि स्माईल देवून होकारार्थी मान हलवतो.. "अंकल, खाना यही मंगवा लूं या बाहर जाकर ही खाना पसंद करोगे आप.?? " - करन त्या अंकलला विचारतो. " बाहर जाकर ठंडी हवाओं का मजा लेकर खाना ज्यादा बेहतर होगा करन बेटा.." - तो करनला आपली इच्छा बोलून दाखवतो. " ठीक है अंकल, आप आपकी बेटी से बात कर लो, तब तक में नीचे जाकर मेरे घरवालों से फोन पर बात कर लेता हूं.." - करन त्याचे शुज घालत अंकलला बोलतो. करनच्या अश्या बोलण्याने तो अंकल मात्र थोडा चकित होवून विचारतो - "बेटा, आप कैसे जान गए के, में अब मेरी बेटी को कॉल करनेवाला हुं.??
करन : आप ही तो बोले थे चाय की टपरी से निकलते समय बेटी से के, में हॉटेल जाकर तुम्हे कॉल करता हूं.
अंकल : अरे हा.. में तो ये भूल ही गया था.. ठीक है तो में अपनी बेटी से बात कर के, थोड़ी देर में आप से नीचे मिलता हुं..
करन ठीक है बोलून रूममधून बाहेर निघून जातो. करन बाहेर गेल्यावर तो अंकल त्याच्या मुलीला व्हिडिओ कॉल करतो.. पण कॉल लागत नव्हता. कदाचित ह्या रूममध्ये नेटवर्क चा प्रॉब्लेम होता.. तो बराच वेळ फोन लावण्याचा प्रयत्न करतो, पण काही केल्या कॉल कनेक्ट होत नव्हता.. शेवटी वैतागून तो रूम व्यवस्थित लॉक करून करन जवळ येतो.. करन अजूनही फोनवर त्याच्या घरातल्यांशी बोलत असतो. आपला बाधा नको म्हणून तो अंकल करनला डिस्टर्ब नं करताच तिथून निघून जातो.. करनचं बोलणं होईपर्यंत तो अंकल जेवणाची ऑर्डर देवून ठेवतो. जेणेकरून करन आल्या आल्या सरळ जेवायला बसेल.. थोडक्यात काय तर वेळेची बचत... येवढा सगळा विचार करत असताना त्या अंकलच्या फोनची रिंग वाजते.. खिश्यातून मोबाईल काढून बघतो तर काय, त्यांच्या मुलीचा वीडियो कॉल आला होता imo ॲपवर.. मुलीच्या कॉलने त्यांच्या चेहऱ्यावर एक आनंदाची कळी खुलते..!! येवढ्या वेळ ते त्यांच्या मुलीला कॉल करण्याचा प्रयत्नं करत होते.. पण, नेटवर्क नसल्यामुळे कॉल कनेक्ट झाला नव्हता.. त्यामुळे आता जराही वेळ वाया नं घालवता, ते पटकन कॉल रिसिव्ह करतात.. समोर त्यांची मुलगी त्यांना दिसते.. पण, तिच्या डोळ्यांत भीती आणि भीतीपोटी काळजी साफ दिसत होती.. त्यांच्या बापाच्या नजरेला हे लगेच जाणवतं.. कितीही केलं तरी तो शेवटी तिचा बाप होता.. तो चिंताचुर होवून तिला काळजीच्या सुरात विचारतो..
अंकल : क्या हुआ गुलसत बेटा.?? किस टेंशन में हो.?? क्या हुआ गुलसत कुछ तो बताओ.?? वहां सब ठीक तो है ना बेटा.??
एकामागोमाग एक तो प्रश्नांचा भडिमार करतो.. ती थोडा वेळ शांत होते.. काहीच नं बोलता नुसतं तिच्या वडिलांना डोळे भरून बघू लागते.. नकळत तिच्या डोळ्यात पाणी यायला लागतं.. हे सर्व बघून तिचे वडील आता खूप घाबरतात.. आपली मुलगी ठीक तर आहे ना, ह्या चिंतेने त्यांना आता पूर्णपणे घेरलं होतं.. तो त्याच हतबल आणि चिंतेने ग्रासलेल्या अवस्थेत तिला पुन्हा विचारतो...
अंकल : क्या हुआ बेटा.?? तुम रो क्यों रही हो.?? तुम्हारी चुप्पी मुझे अंदर ही अंदर खाई जा रही है.. बोलो गुलसत बेटा..कुछ तो बोलो..
तो अगतिकपणे सर्व बोलत राहतो. बोलताना त्यांचा आवाज नकळत वाढला होता, हे त्यांच्याही लक्ष्यात आलं नव्हतं.. पण त्यांच्या आवाजाने मात्र हॉटेलमधील इतर लोकांचं लक्ष्य त्यांच्याकडे जातं.. करनंही आवाज ऐकून आपला फोन कॉल पटकन आवरतं घेत, तसाच धावत त्या अंकलजवळ येतो.. घाबरलेल्या स्वरात तो अंकलला विचारतो - " क्या हुआ अंकल.?? आप इतने जोर जोर से बाते क्यूं कर रहे हो.?? परेशान भी बहुत ही लग रहे हो.?? तो अंकलला काळजीपोटी प्रश्न विचारतो आणि बोलता बोलता त्याची नजर मोबाईल स्क्रीनवर जाते आणि स्क्रीनवर त्याला गुलसत दिसते..!! संध्याकाळी जी गुलसत दिसली होती आणि आता ज्या गुलसतला तो बघत होता, त्यामध्ये जमीन आसमानचा फरक जाणवत होता.. ज्या काळ्याभोर निरागस डोळ्यांनी त्याला घायाळ केलं होतं, आता त्याच डोळ्यांत अश्रूंची लाट आली होती.. ती सतत हुंदके देत रडत होती.. करनलाही समजेना की नक्की हीची ही अवस्था कशामुळे झाली होती.. करनच्या विचारांच्या गर्देतून त्याला गुलसतचा नाजूक आवाज ऐकू येतो.. ती डोळे पुसत आपल्या हुंदक्यांना आवर घालत बोलायला लागते..
गुलसत : अब्बू.. आप ठीक तो है ना.?? में ने बहुत बुरा सपना देखा.. आपको कब से फोन लगा रही थी.. पर आपका फोन लग नहीं रहा था.. तो इसी दौरान मेरी ऑंख लग गई और मुझे बहुत डरावना सपना आया..!! जैसे ही मेरी आँख खुली तो में ने आपको कॉल लगाया.. और आपको सामने सहीसलामत देखकर, में मेरे आंसुओं को रोक नहीं पाई..
गुलसत असं बोलून पुन्हा हुंदके देवून रडायला लागते.. तिच्या रडण्यामागचं कारण थोड्याफार प्रमाणात त्या दोघांनाही समजलं होतं.. पण नक्की असं कोणतं भयानक स्वप्न बघितलं होतं तिने, की ज्याने ती स्वतःला रडण्यापासून रोखू शकली नाही.?? तिचे वडील तिला विचारणारंच होते, की तेवढ्यात त्या दोघांच्या बोलण्यात मध्येच करन उडी मारत, सरळ मुद्द्याचा प्रश्नाला हाथ घालतो.!!
करन : आपने कोनसा डरावना सपना देखा.??
करन आपल्याशी बोलेल किंव्हा आपल्याला प्रश्न विचारेल, हे तिला अपेक्षित नव्हतं.. पण, करनच्या प्रश्न विचारण्याच्यामागे त्याची आपल्याबद्दल असलेली काळजी तिला दिसत होती आणि त्यामुळे ती मनोमन ह्या अपेक्षित वळणाने मनोमनी खुशही झाली होती..!! ह्या छोटेखानी आलेल्या प्रेमाच्या वळणावर ती हेही विसरून जाते की, आपण आपल्या वडिलांना व्हिडिओ कॉल केला आहे.. ती भान हरपून गेल्यागत, सरळ करनशी बोलायला लागते..आणि तिने पाहिलेलं स्वप्नं त्याला सांगू लागते..!!
गुलसत : में ने सपने में देखा के, आप और मेरे अब्बू दोनो बाईक से जा रहे हो.. कुछ दूरी पर जाने के बाद, सामने से इक ट्रक आता है.. उस ट्रक का ब्रेक शायद फेल हुआ होता है.. तो उसी हालत में वो ट्रक बड़ी ही तेजी से आप के बाईक की तरफ आता और आप दोनो को रौंदकर आगे चला जाता है.. जैसे ही ये भयानक मंज़र में देखती हूं, तो दूसरे ही पल में डर के मारे मेरी आंखें खुल जाती है.. सपना देखने से पहले में कितनी मरतबा अब्बू को कॉल लगा रही थी.. पर अब्बू को कॉल लग ही नहीं रहा था.. उसी टेंशन में मैं सो गई और फिर ये डरावना सपना देख लिया..
तिने येवढ्या आपलेपणाने घडलेली सगळी हकीकत करनला सांगली की, काही क्षण करन तिच्यात स्वतःला पार हरवून जातो.. आणि कदाचित हेच हाल गुलसतचेही झाले होते..!!! पण ह्या दोघांच्यात मात्र ती आणि तो, तिच्या वडिलांना मात्र विसरून गेले होते...!!!!
क्रमशः
लेखक : सतीश रमेश कांबळे.
